Tvö einstök blogg á tveimur dögum, hvern hefði grunað það?

Miðað við hvað dagurinn í gær byrjaði helvíti illa þá fór ég frekar sátt að sofa. Byrjaði nefnilega í nýju vinnunni minni í gær upp í Sjálfsbjörg og leist bara svona drulluvel á mig þar. Ekki var verra að bæði Eyrún og Eggi voru á vakt þannig að við Rúnka skiptumst á að stelast til hvors annarrar á milli hæða í vörulyftunni sem ég er svoldið hrædd við. Lyftufóbía jem jem. Das ist ikke gúd næns. En þau eru nú meiri hetjurnar íbúarnir upp í Sjálfsbjörg, yndislegt fólk alveg hreint. Ég ætla að taka þau mér til fyrirmyndar og reyna að vera þakklát og hamingjusöm í stað þess að kvarta undan einstaka leiðindum í mínu lífi. Ég þarf samt aðeins að kvarta núna því ég virðist vera að veikjast þar sem ég vaknaði með hausverk aldarinnar í morgun. Leið eins og ég hefði sofnað ofan í bjórtunnu eða eitthvað þaðan af verra. Hef grun um hver smitaði mig af þessum óþverra. Hann er þó enginn óþverri sjálfur, dregur bara að sér óþverra eins og einhverskonar ógeðissegull. Sumir eru þannig. En þetta er ekki góður tími til að veikjast því ég á víst að vera á hundasýningu í fyrramálið, ótrúlega hress og dásamleg. Ó mæ lord. Af gefnum ástæðum þarf ég þó að taka fram að ég verð ekki til sýnis heldur hin tíkin á heimilinu hún Birta Björk. Nótt verður svo til sýnis á sunnudaginn og ætlar að rústa þessari keppni, tjáði hún mér áðan yfir kaffi og kleinum. Svo var verið að bjóða mér í tvöfalt afmælispartý á einhverjum bát (snekkju samkvæmt Eyrúnu hahaha) í kvöld og því er ekki gaman að vera veikur. Eiginlega bara alveg ómögulegt og ég er ógeðslega fúl yfir því og má alveg vera það. Mig langar í partý á bát, það er örugglega ógeðslega massa kúl eins og ég. En ég þori ekki að mæta því báturinn (eða hvað sem þetta er, togari eða eitthvað) fer úr höfn klukkan átta og kemur ekki aftur fyrr en frekar seint um kvöldið og ég veit ekki hvað ég get endst lengi í partý í þessu ástandi. Ég gæti þurft að kasta mér fyrir borð og synda í land en ég er svo aum á því að ég myndi bókað drukkna, og þá kemst Birta ekki á sýningu og allt fer í hönk. Öss. Sjitt hvað þetta var leiðinleg frásögn.

Á þessum degi fyrir 25 árum fæddist þessi litli conehead, 14 merkur og 52 cm. Algjör snillingur og hauslagið breyttist sem betur fer fljótt.

Snuddan varð besti vinurinn from day one og þangað til baby varð fjögurra ára, geri aðrir betur.

Barnið skírt í höfuðið á ömmu, Sigurlaug Helga Grábrók Lofthæna Teitsdóttir Kjarval.

The baby's limber, she's too limber.

Helga og mammsla.

Fokking veltibangsi, gerði aldrei það sem ég vildi að hann gerði.  

Pabbi kennir Helgu að byggja, mjög áhugavert.

Ógeðslega hress hér.

En fór svo strax í fílu.

Helga lærir að standa.

Og svo gerðust fullt af öðrum hlutum þangað til ég varð eins og ég er í dag. Til hamingju allir með afmælið mitt.

Var þetta blogg nokkuð of egósentrískt?

Mikið er ég ánægð að ég skellti á mig smá maskara og sólarpúðri í morgun áður en ég rölti niðrá Tony&Guy ég segi nú ekki annað. Ég var að fara að láta klippa toppinn og átti að fá einhverja Björgu en afgreiðslukonan spurði hvort ég væri til í að fá bara næsta lausa og ég var alveg til í það. Ég fékk strax á tilfinninguna hvað myndi gerast, það lá svona í loftinu, ég vissi strax að þetta yrði enginn venjulegur morgun.

Þið munið kannski eftir Mr. Handsome Viking Man sem ég bloggaði um einhverntíman um daginn, daginn þegar ég mætti í klippingu í annarlegu ástandi og þurfti endilega að lenda á þessum náunga og var svo í tómu tjóni allan tímann alveg að farast úr... jæja ég fer ekki lengra með þetta. Allavega, leiðir okkar lágu aftur saman í morgun. Ég var svo heppin að hafa dreymt mjög svo “eðlilega” drauma í nótt og var mjög normal á því (samt pínu kú kú) þannig að ég hélt ég yrði bara í góðum málum, en svo reyndist ekki vera. Ég bara veit ekki hvað er að mér, ég ræð ekki við mig í kringum þennan mann, ég verð alveg eins og mongólíti, sem er einmitt ekki eins og ég vil að hann sjái mig. Ég var algjörlega spastísk, með einhver fáránleg komment, iðaði öll í sætinu og vissi ekkert hvert ég ætti að horfa. Svo var ég alveg geðveikt að glápa og þá leit hann upp og ég leit undan ógeðslega vandræðaleg. Djöfull var gaurinn on to me. Hann var alveg að sjá í gegnum mig og mongólíska töffarann sem braust út í mér í þessum erfiðu aðstæðum. Hann glotti svona út í eitt. En já það var svo sannarlega rafmögnuð stemmning niðrá Tony&Guy í morgun, þetta voru góðar 20 mínútur. Það þarf ekki mikið til að gera mig hamingjusama.

Ég er svona að velta því fyrir mér hvort ég ætti að panta mér klippingu sérstaklega hjá honum, ég hef nefnilega lúmskt gaman að þessu. Verst að ég man ekkert hvað hann heitir. Ég hringi þá niðrá stofu, “já ég ætla að panta tíma hjá klippara. Ég veit ekki hvað hann heitir en hann er hávaxinn, ljóshærður, svoldið myndarlegur svona *hóst hóst.* Já ertu ekki að fatta? Hann er með frekar karlmannlegar hendur, smá bumbu en alls ekki feitur, góðleg blá augu, ljúfa snertingu, býr yfir lipri klippitækni, mjög sjarmerandi og kurteis í fasi, svona mjúki en jafnframt sterki og trausti gaurinn, ekki með trúlofunar eða giftingarhring. Er þetta að hringja einhverjum bjöllum”? He he djöfull ætla ég að gera það. Ég bara verð.

Æi þetta er svo klikkað eitthvað. Ég á svo erfitt með mig .

Denise Riley telur einnig að skilgreining kvenna sem hóps sé of einfölduð og smækkuð mynd og að hugtakið sé ekki lýsandi fyrir viðfangið. Þrátt fyrir að einstaklingur sé kona þá er það þó ekki allt það sem hann er. Kyn skerst m.a. á við kynþátt, stétt og trú og þannig sé ógerlegt að einangra „kyn“ út frá þessum pólitísku og menningarlegu breytum og ekki hægt að gera ráð fyrir að það sé eitthvert alþjóðlegt feminískt sjálf sem standi þá andstætt hinu karllæga sjálfi. Þó er jafnvel talið að aðferðir feminískra kenningarsmiða til að afmarka konur sem viðföng grafi undan markmiði þeirra sem er að afhjúpa sanna lýsingu og túlkun og einnig að það gangi í raun þvert á sannfæringu og trú feminista um að afmarka skuli sjálfið og kyn. Einnig hvaða gagn mun það gera að útvíkka lýsingu á viðfangi þess sem bygging og samsetning fer að svo miklu leiti samfara einmitt þeim sem neita að aðlagast og úthýsa jafnvel þessu sama viðfangi?

Já hver hefur ekki spurt sig þessarar spurningar?

Annað hvort er verkefnið mitt að fara að meika seriously háa einkunn eða er algjörlega total pís of krapp. Nú bara get ég ekki sagt, ég er of langt leidd inn í mínar persónulega pælingar um ógeðslega leiðinlega fræðilega texta. Ég ætla samt að halda því fram að ég sé snillingur annars mun kvenleg sjálfsmynd mín verða að molum þá gagnvart hinu karllæga sjálfi a.k.a. kennaranum mínum sem er víst ótrúlega töff náungi og alveg eins og einhver gaur úr Kill Bill 2. Vei

Annars er ég að gubba yfir sjálfa mig núna. Bara svo þið vitið það.

Sjett hvað mér leiðist. Var í prófi í dag, er að gera ritgerð núna. Mig langar bara að blogga, nenni ekki að skrifa neitt vitsmunalegt í þessa fokkings ritgerð sem ég hef ekki ennþá fundið á flott nafn. Mig langar líka alveg geðveikt að flippa eitthvað en ég veit ekkert hvað það ætti að vera. Er eitthvað hálf klikk á því.

Billeder jah:

Tóta og Una í heimsókn um daginn.

Nótt.

Hér er ég að deyja úr leiðindum yfir ritgerð akkúrat núna.

Djöfull er ég ekki að nenna þessu. En ég þarf að skila eftir 3 tíma þannig að best að drífa þetta af. Grenj grenj

Labbaði út í Júlla áðan að kaupa mér “Bellur” eins og Skarpi sagði alltaf, og alla leiðina var ég í hróka samræðum inn í hausnum á mér eins og vill svo oft gerast. Ég var að tala við vin minn um ýmislegt sem mér finnst af einhverjum ástæðum ótrúlega mikilvægt að hann viti en náði aldrei að segja honum, og svo þegar ég var alveg að koma heim aftur þá fattaði ég að ég hafði verið að tala upphátt allan tímann. Ég þurfti svo mikið að koma þessu frá mér akkúrat á þessum tímapunkt þannig að ég sagði þetta bara út í vindinn. Svo tekur vindurinn orðin og kannski smeygir þeim inn um svefnherbergisgluggann hans í kvöld. Samt frekar langsótt, hann býr það langt í burtu. En vá viljið þið pæla hvað ég er djúp skill jú! "Vindurinn." Sjitt, that's deep.

Jem jem. Anyways, hvað er málið með veðrið?

Bleh

Mamma er með partý. Bauð systkynum sínum í mat og núna er orðið voða gaman hjá þeim, en ég, ég sit hér og reyni að gera ritgerð. Reyni að kremja út allskonar krapp sem gæti mögulega meikað háa einkunn hjá kennaranum mínum. Hinum annars mjög auðvelt gabbaða kennara mínum sem gaf mér 9.5 fyrir síðustu ritgerð sem ég gerði og það á 2 dögum og í algjöru feik artímode. Hehehe. Ég get feikað mjög vel.

Móðir mín og co eru að sýna myndir frá systkynafjallgöngu síðasta sumars. Ég spurði “Er þetta Hulda”? Það var ekki tekið vel í það komment. Þetta var þá Bjarni frændi. Ó well. “Þú skilur þetta þegar þú verður eldri” var svipurinn sem ég fékk. Eins og þetta komi því eittthvað við. Ekki mér að kenna þó Bjarni frændi minn sé alveg eins og kynskiptingur. Nei þetta er rugl í mér, hann er geðveikt sætur Svo þegar það kom mynd af Huldu frænku á brjóstahaldaranum þá sagði ég, “Nei þarna er Bjarni.” Þá hlógu þau bara. Sko, ég bjargaði þessu. Ég get alltaf bjargað mér útúr svona kjaftæði.

Fullorðna fólkið er að drekka áfengi. Ég hef áður heyrt talað um áfengi. Ég spurði mömmu hvort ég mætti fá og hún sagði nei. Ég spurði samt aftur áfram og áfram og þá gaf hún mér nammi sem var eins og flaska í laginu. “Ef þér finnst þetta gott þá máttu fá.” Mér fannst nammið ekki gott en ég fór samt inn í ískáp og fékk mér bjór þegar enginn sá til því þau voru svo upptekin af því að tala og rífast og dansa. Svo fór ég inn í herbergi og spilaði Sonic í Sega Mega Drive tölvunni minni og það gekk svona la la. Svo varð ég geðveikt þreytt.

Þetta var sagan af þegar ég varð fyrst full þegar ég var níu ára. Nei djók, ég var orðin tíu. Fékk bara fyrsta bjórsopann þegar ég var níu. Það var ekkert spes.

Hér er aldrei neinn friður. Ég get ekki lært hérna heima hjá mér með gríslingana á trilljón í kringum mig í eltingarleikjum, feluleikjum og löggu og bófa. Það vill líka svo heppilega til að vinnuherbergið og læriherbergið mitt er nú hið formlega hundaherbergi Birtu og Nóttar (Nætur? Nótts? Nagten? eitthvað) og þar ráða þær öllu og ég engu. Ég fæ ekki einu sinni að setjast í sófann. Ekki láta blekkjast af saklausu útlitinu. Þetta eru tveir Hitlerar.

Einn daginn á Birta eftir að kremja hana til dauða ég get svo svarið það.

Ég lét mömmu kaupa súkkulaðidagatal fyrir mig. Ég var búin að fara eftir reglunum mjög samviskusamlega og opna gluggann á samsvarandi degi í heila tvo daga, allt þangað til á laugardagskvöldið. Allt í einu langaði mig svo ógeðslega mikið í nammi að ég ákvað að borða smá fyrirfram. Borðaði súkkulaðið fyrir 3. des og svo 4. Svo tjékkaði ég líka á 5. des og náttla tók svaka vel eftir hvað ég var að borða, hvort þetta var sleði eða jólakúla eða hvað. Svo fór ég á smá flipp. Ég byrjaði bara að opna fullt af gluggum, pældi ekki einu sinni í hvaða röð. Það var bara alltof erfitt að finna sumar tölurnar og ég mátti engan tíma missa. Áður en ég vissi af hafði ég borðað allt dagatalið. Ég er með smá samviskubit yfir þessu. Græðgi er ekki í anda jólanna.

Hallú! Ég er Jólatröllið Nótt sem reynir að éta af þér andlitið á hverjum morgni. Eigðu góð jól hó hó hó.

Þeir sem vilja flýja óendanlega mikil leiðinlegheit og sjálfsmorðshugleiðingar próflesturs tjékkið þá á þessum gaur. Mér finnst þessi fyndnastur í heimi. Ég kann ekki að gera svona tengla þannig að þið verðið bara að copy paste eða kíkja sjálf á youtube.

http://www.youtube.com/watch?v=lN5fSkcVzuY

http://www.youtube.com/watch?v=rck-7dxL1mk

Þeim sem finnst hann ekki skemmtilegur, gjörið svo vel að tala aldrei við mig aftur. Bæjó pæjó

Í nótt dreymdi mig endalaust mikið af fötum. Ég var í búð að máta og máta en mér fannst ekkert flott og ekkert passaði. Mig er alltaf að dreyma svona drauma, að ég sé að skoða endalaust mikið af fötum, róta og róta endalaust. Í þessum draum fundum við Eyrún reyndar tvo kjóla og skó. Skórnir og kjóllinn voru alveg eins nema hún fékk sér ljósgráa skó og kjól og ég valdi svart, lit dauðans. Djók. Tjékkaði í draumabók áðan og fann ekkert um þetta fatadæmi, líka geðveikt léleg bók, en þetta hlýtur að vera eitthvað ótrúlega lýsandi fyrir hvar ég er stödd í lífinu. Trúi bara ekki öðru. 

Svo dreymdi mig í fyrrinótt að ég var í apóteki og hitti Frikka úr Sigtinu. Var eitthvað að tala við hann og segja honum að síðasti þáttur hefði verið geðveikur og hvað þeir væru klikkaðir og þá gekk Gunni inn nema hann var klæddur sem Frímann. Ég varð ýkt spennt og var alveg -Eruð þið að taka þáttinn upp núna? Er ég í þættinum? Þá kom Óli vinur minn allt í einu og dró mig í burtu, kyssti mig á kinnina og sagði mér að hætta að sleikja mig upp við strákana. Iss piss.

Stór krummi flaug framhjá mér áðan, alveg ótrúlega nálægt og hann horfði á mig. Það getur ekki boðað góða hluti. Paranoid? I think not my friend.

En nú er ég hætt að blogga í bili. Fólk sem kommentar aldrei á ekki skilið að upplifa þá dásemd sem skrif mín eru.

Ciao bitches.

Djöfull er ég dugleg að blogga. Ég ætti að leggja þetta fyrir mig.

Ekki margt að frétta svosem sem má skrifa á þetta blogg, nema það að ég datt næstum svona þúsund og einu sinni í dag. Helga og hálka fer ekki vel saman. Ég geng um göturnar eins og það sé nýbúið að taka mig svona allsvakalega í rassinn og ég sé hálf bækluð eftir þá tilburði. Mér finnst svo skrítið hvað ég hef nákvæmlega ekkert jafnvægi þegar kemur að hálku því bæði hef ég æft fimleika og skauta. Svo verð ég svo stressuð og taugaveikluð þegar ég sé hálku fyrir framan mig að það gerir illt verra. Þegar ég bjó á Bergþórunni þá gekk ég alltaf í gegnum Hljómskálagarðinn í skólann og þar var alltaf hálka dauðans, þá meina ég dauðans því það hefur örugglega einhver dáið þarna, og alltaf var ég viss um að ég myndi detta á rassinn. Svo gerðist það náttla einn daginn að ég flaug eins og fuglinn frjálsi og lenti ofan í polli. Þurfti þá að snúa við aftur heim rennandi blaut eins og ég hefði pissað í mig. Þannig að þið skiljið kannski áhyggjur mínar og fóbíu gagnvart hálku. Aumingja fólkið sem þarf að ganga með mér í hálku. Ég hangi svona í þeim og reyni að láta fæturnar aldrei fara frá jörðinni og dregst með viðkomandi langar vegalengdir. Það er frekar leiðingjarnt til lengdar fyrir burðardýrið en öðruvísi kemst ég bara ekki leiðar minnar. Eyrún hefur lennt í þessu aðeins of oft, meira að segja þegar hún er sjálf á háum hælum en sá kvenmaður hefur ískyggilega mikið jafnvægi. Þannig að ef þið sjáið mig skríðandi eftir götunni þá er ég ekki á skallanum. Ég er bara að reyna að komast heim í sakleysi mínu. Aftur á móti ef þið sjáið Rúnku um miðja nótt á hælum í blindbil og hálku þá eru miklar líkur á því að hún sé vel mökkuð. Það þarf samt ekkert að styðja við hana kellinguna, bara að segja henni í hvaða átt húsið hennar sé.

Afsakið hlé, ég hef ekki nennt að blogga vegna mikilla anna í foreldrastarfinu. Heimili mitt hefur nefnilega breyst í leikskóla þar sem hamagangur og hressleiki er í fyrirrúmi og enginn tími er til þess að setjast niður undir neinum kringumstæðum. Hressleiki hjá öðrum en mér þar að segja. Þegar maður er vakinn með blautri tungu klukkann hálf níu á hverjum morgni þá er maður ekkert sérstaklega hress restina af deginum. Samt besta leið í heimi til þess að vera vakinn. Nóttin mín er afskaplega yndisleg en það er eitthvað óþolandi við það að stíga í piss á sínu eigin heimili fimm sinnum á dag. Líka að þurfa að öskra stanslaust á bæði villidýrin og segja þeim að hætta þessum látum þegar maður er þreyttur og hefur ekki fengið kaffið sitt ennþá. 

“Góða” Nótt hefur svo sannarlega umturnað tilveru minni á alla þá vegu sem hægt er að hugsa sér. Ég var t.d. að fara á kaffihús í fyrsta skipti í gær síðan hún flutti hérna heim til mín og ég gerðist “mamma” hennar. En ég náði að lauma mér út í gær, kíkti á leiksýningu með Eyrúnu minni og hitti svo Tótu og Ellu á Öllaranum. Og það var sko endurnærandi skal ég segja ykkur. Aumingja Ölstofan, ég hef vanrækt hana greyið. Ég man þá tíma þegar Ölstofan var sótt heim að minnsta kosti einu sinni í viku og eftir margra ára tryggð við þennan dásamlega bar hafa tvær brjálaðar tíkur neytt mig til þess að sleppa skólakvöldsfylleríum á Öllaranum. En ekki lengur. Ég hef snúið aftur. Ég vissi að það myndi koma að því. Tóta við hefðum átt að djamma með þessum fulla uppáþrengjandi fertuga manni þarna í gær í staðinn fyrir að vera svona afundnar við hann. Munum það næst.

Ein spurning. Afhverju hringja (og hringja og hringja) alltaf bara þeir strákar sem maður hefur engan áhuga á en aldrei þeir sem manni langar að tala við? Ha? Er þetta mitt persónulega karma eða er þetta lögmál deit-heimsins? Ég var bara að spá. Maður er nefnilega pínu skotinn, og búinn að vera í ansi langan tíma, (alltof langan tíma), án nokkurrar jákvæðrar styrkingar en það er nú einu sinni þannig að ef einhver gaur er kominn inn í hausinn á manni þá getur maður bara mögulega ekki troðið öðrum inn. Ég er náttúrulega rosalega old fashioned pía núna en get ei að því gert. En maður er farinn að hafa áhyggjur af því að maður gangi aldrei út! Núna hugsið þið náttla “Sjénsinn Benzinn” og ég skil þá hugsun mjög vel og ég er algjörlega sammála ykkur en samt læðist einhver óvissa inn í minn litla, mjög svo ringlaða heila. En tíminn leiðir allt í ljós. Verst bara hvað mér þykir leiðinlegt að bíða.

Annars horfði ég á þessa mynd um daginn og mæli með henni.

Þessar myndir hér lýsa innihaldinu frekar vel. Ég horfði á hana svona þrisvar sinnum, sum atriðin nokkuð oftar if you know what I mean vúúúúúúú. Ég meina það er ekki annað hægt þegar maður er svona sveltur en ég tek það fram að það er by choice krakkar, by choice! Ég er sko enginn lúser. Ekki sjéns. Garg.